Maszynki do makaronu 2026: Marcato, Imperia czy Philips

Który wybrać?

Maszynki wałkowe a wytłaczarki: podstawowy podział

Maszynki do makaronu dzielą się na dwie kategorie, których nie da się stosować zamiennie. Maszynki wałkowe (Marcato Atlas, Imperia, przystawka KitchenAid) rozwałkowują ciasto na cienkie płaty, które potem można pokroić na fettuccine, tagliatelle czy płaty lasagne albo nadziać i zrobić ravioli. Taki makaron jest gładki, jedwabisty i bardzo bliski temu, co kupisz w manufakturze makaronu. Technika wymaga najpierw zagniecenia ciasta, potem odstawienia go, żeby odpoczęło, a na koniec przepuszczania przez coraz cieńsze ustawienia — cały proces trwa 30–45 minut.

Wytłaczarki (Philips Pasta Maker 7000, Ronco) przeciskają ciasto przez kształtowe matryce i wytwarzają formy z dziurką, takie jak rigatoni, penne i fusilli — kształty, których wałkami się nie zrobi. Tekstura różni się od makaronu wałkowanego: makaron wytłaczany ma nieco bardziej szorstką powierzchnię, która w praktyce lepiej trzyma sos, ale nie ma jedwabistości wałkowanych płatów. Philips Pasta Maker miesza i wytłacza w jednym urządzeniu — wsypujesz mąkę, wlewasz płyn, naciskasz przycisk i po 15 minutach masz makaron. Ceną za to jest brak charakterystycznej tekstury makaronu wałkowanego ręcznie lub w maszynce wałkowej.

Wybór między jednym a drugim typem zależy od tego, jaki makaron chcesz robić. Do tagliatelle, fettuccine, pappardelle, lasagne i makaronów nadziewanych: maszynka wałkowa. Do rigatoni, penne, spaghetti z matrycy oraz innych rurek i krótkich kształtów: wytłaczarka. Wielu miłośników makaronu ma po jednej z każdego rodzaju. Jeśli masz tylko maszynkę wałkową, a zamarzy ci się prążkowane rigatoni, nie zrobisz go. Jeśli masz tylko wytłaczarkę, a chcesz jedwabistego świeżego tagliatelle, tekstura będzie inna, niż sobie wyobrażasz.

Włoski wzorzec: Marcato Atlas 150

Marcato Atlas 150 to najpowszechniej używana maszynka do makaronu w domowych kuchniach na świecie, produkowana od 1930 roku we włoskim Campodarsego. Mechanizm jest w pełni ręczny — korbka obraca stalowe wałki, między którymi przechodzi ciasto. Ustawienia grubości obejmują zakres od 0 (najszerzej, szczelina 3 mm) do 9 (najcieniej, szczelina 0,6 mm), co daje precyzyjną kontrolę nad grubością makaronu. Na ustawieniu 6–7 (około 1 mm) ciasto jest w sam raz na tagliatelle i fettuccine. Na ustawieniu 8–9 jest na tyle cienkie, że nadaje się na ravioli, a nadzienie go nie przebija.

Wałki o szerokości 150 mm to domowy standard — wystarczają, żeby wyszedł płat, z którego da się wyciąć pełnowymiarowe kawałki lasagne. Atlas 150 ma w zestawie nasadkę tnącą do fettuccine i tagliolini; dodatkowe nasadki (spaghetti, pappardelle, ravioli) można dokupić osobno. Maszynkę mocuje się do krawędzi blatu zaciskiem — nie może stać samodzielnie i wymaga odpowiedniej krawędzi blatu, jaką ma większość wysp kuchennych. Stabilność pod naciskiem korbki jest znakomita; zacisk trzyma mocno.

Całość wykonano z chromowanej stali. W zwykłych warunkach kuchennych nie rdzewieje, ale nie wolno jej zanurzać w wodzie. Czyszczenie polega na starciu resztek mąki z wałków suchą ściereczką, a ze szczelin — drewnianym patyczkiem do szaszłyków; myte wałki chłoną wilgoć, co z czasem szkodzi chromowanej powłoce. Po latach użytkowania wałki pozostają gładkie, a to ważne: porysowane lub wyżarte wałki rwą świeże ciasto.

Włoska alternatywa: Imperia z podwójną nasadką tnącą

Imperia Pasta Machine to drugi z wielkich włoskich konkurentów, również produkowany od dziesięcioleci i również w pełni ręczny. Główna różnica użytkowa względem Marcato Atlas to podwójna nasadka tnąca w podstawowym zestawie — z maszynką dostajesz noże zarówno do fettuccine (5 mm), jak i do spaghetti (2 mm), bez konieczności dokupowania. Dla kogoś, kto chce obu szerokości makaronu bez kupowania nasadek, Imperia jest lepszą ofertą.

Mechanizm regulacji wałków w Atlasie i Imperii nieco się różni: Atlas ma pokrętło z ponumerowanymi ustawieniami; Imperia ma podobne pokrętło, ale wyczucie szczeliny między wałkami jest u obu producentów trochę inne. Żadne rozwiązanie nie jest obiektywnie lepsze — to kwestia tego, który mechanizm wydaje ci się bardziej intuicyjny. Obie maszynki przy odpowiadających sobie ustawieniach dają równorzędny makaron.

Imperia jest nieco cięższa od Atlasa — to drobna kwestia przy przechowywaniu — a w opiniach wieloletnich użytkowników pojawia się uwaga, że na najcieńszych ustawieniach wałki pracują minimalnie mniej płynnie, przez co korbką trzeba kręcić trochę mocniej. W większości domowych zastosowań ta różnica nie ma znaczenia. Obie maszynki są stworzone do regularnego używania i przetrwają przeciętną kuchnię.

Przystawka KitchenAid: integracja z robotem planetarnym

Zestaw przystawek KitchenAid — wałek i noże do makaronu — zamienia robota planetarnego KitchenAid w maszynkę do wałkowania makaronu. Gniazdo napędowe robota obraca wałki ze stałą prędkością nadawaną przez silnik, co naprawdę różni się od kręcenia korbką: ciasto przechodzi w równym tempie, a nie ze zmienną prędkością ręcznego kręcenia, dzięki czemu płat może mieć bardziej jednolitą grubość na całej długości.

W zestawie przystawek KitchenAid są wałek, nóż do fettuccine i nóż do spaghetti. Dostępne są też dodatkowe noże (lasagne, capellini, linguine). Jakość przystawek dorównuje standardowi Atlasa i Imperii — stalowe wałki o szerokości 152 mm. Główne zalety to równomierność napędu silnikowego i praca z jednym urządzeniem na blacie zamiast z osobną maszynką. Jeśli masz już KitchenAid, to rozszerzenie do robienia makaronu, które zajmuje najmniej miejsca.

Główne ograniczenie polega na tym, że przystawki do makaronu i przystawki do misy nie da się używać jednocześnie — wałek do makaronu zajmuje miejsce gniazda misy. A jeśli nie masz jeszcze KitchenAid, kupowanie go po to, żeby korzystać z przystawki do makaronu, się nie opłaca. Robot kosztuje ok. 1400–2000 zł; przystawka do makaronu to kolejne ok. 600–800 zł. Do samego robienia makaronu Atlas lub Imperia za ok. 200–320 zł to lepszy stosunek ceny do możliwości. Przystawka KitchenAid jest właściwym wyborem tylko wtedy, gdy robota już masz.

Philips Pasta Maker 7000: automatyczna wytłaczarka

Philips Pasta Maker 7000 podchodzi do sprawy zupełnie inaczej: wsypujesz mąkę, wlewasz płyn, wybierasz matrycę z kształtem, naciskasz start. Po 15 minutach masz makaron gotowy do ugotowania. Bez odstawiania ciasta, bez ręcznego wałkowania, bez żadnej techniki. Urządzenie samo miesza, zagniata i wytłacza. Na obiad w środku tygodnia, gdy chcesz domowego makaronu bez całego procesu, Philips to najkrótsza droga od suchych składników do gotowego makaronu.

Dostępne kształty makaronu zależą od zestawu matryc. Philips Pasta Maker 7000 ma w komplecie matryce do spaghetti, fettuccine, penne i lasagne. Dodatkowe zestawy matryc można dokupić. Makaron wytłaczany ma bardziej szorstką powierzchnię niż wałkowany — to nie wada, lecz cecha metody wytłaczania. Szorstki makaron trzyma sos lepiej niż gładki; neapolitańskie sosy pomidorowe przywierają do makaronu wytłaczanego skuteczniej niż do jedwabistego makaronu wałkowanego ręcznie.

Ograniczenia to mycie i hałas. Mechanizm wytłaczający trzeba po każdym użyciu rozebrać i umyć — matryce i komorę mieszania należy wyczyścić, zanim zaschnie w nich ciasto, a dzieje się to w ciągu 30 minut. Urządzenie jest też głośniejsze od maszynki wałkowej na korbkę. Przy cenie ok. 800–1200 zł kosztuje wyraźnie więcej niż ręczna maszynka wałkowa. Za Philipsem przemawiają oszczędność czasu i możliwość robienia rurek, których wałkami nie uzyskasz.