Beste pastamachines 2026: Marcato vs. Imperia vs. Philips

Welke past het best bij jou?

Rolmachines of extruders: de fundamentele tweedeling

Pastamachines vallen in twee categorieën uiteen die niet onderling uitwisselbaar zijn. Rolmachines (Marcato Atlas, Imperia, het KitchenAid-opzetstuk) walsen deeg uit tot dunne vellen, die je daarna tot fettuccine of tagliatelle snijdt, als lasagnevel gebruikt of vult voor ravioli. De pasta die je zo krijgt is glad, zijdezacht en komt heel dicht bij wat je in een pastawinkel vindt. Bij deze techniek maak je eerst deeg, laat je het rusten en haal je het vervolgens door steeds dunnere standen – een proces van 30–45 minuten.

Extruders (Philips Pasta Maker 7000, Ronco) persen deeg door gevormde matrijzen en maken zo holle vormen als rigatoni, penne en fusilli – vormen die met een rolmachine niet kunnen. De textuur is anders dan die van gewalste pasta: geperste pasta heeft een iets ruwer oppervlak, waaraan saus juist beter hecht, maar mist de zijdezachte structuur van uitgerolde vellen. De Philips Pasta Maker mengt en perst in één machine – meel en vocht erin, op de knop drukken en na 15 minuten heb je pasta. Daar staat tegenover dat geperste pasta niet de specifieke textuur heeft van pasta die met de hand of met een rolmachine is uitgerold.

De keuze tussen de twee hangt af van welke pasta je wilt maken. Voor tagliatelle, fettuccine, pappardelle, lasagne en gevulde pasta: een rolmachine. Voor rigatoni, penne, spaghetti uit een matrijs en andere buisvormige of korte vormen: een extruder. Veel pastaliefhebbers hebben er van elk een. Heb je alleen een rolmachine en wil je geribbelde rigatoni, dan kun je die niet maken. Heb je alleen een extruder en wil je zijdezachte verse tagliatelle, dan wordt de textuur anders dan je je voorstelt.

De Italiaanse maatstaf: Marcato Atlas 150

De Marcato Atlas 150 is wereldwijd de meest gebruikte pastamachine in thuiskeukens en wordt al sinds 1930 gemaakt in het Italiaanse Campodarsego. Het mechanisme is volledig handmatig – een handslinger drijft stalen rollen aan waar het deeg doorheen gaat. De diktestand loopt van 0 (het breedst, 3 mm opening) tot 9 (het dunst, 0,6 mm opening), waarmee je de dikte van de pasta nauwkeurig regelt. Op stand 6–7 (ongeveer 1 mm) is de pasta goed voor tagliatelle en fettuccine. Op stand 8–9 is de pasta dun genoeg voor ravioli, zonder dat de vulling erdoorheen scheurt.

De rolbreedte van 150 mm is de standaard voor thuis – breed genoeg voor een vel waar je lasagnebladen op volle maat uit haalt. Bij de Atlas 150 krijg je een snijopzetstuk voor fettuccine en tagliolini; andere snijopzetstukken (spaghetti, pappardelle, ravioli) zijn los verkrijgbaar. De machine zet je met een klem vast aan de rand van het aanrecht – los neerzetten kan niet, en je hebt een geschikte aanrechtrand nodig, wat bij de meeste kookeilanden geen probleem is. Hij staat uitstekend stabiel terwijl je aan de slinger draait; de klem zit strak.

De machine is helemaal van verchroomd staal. In een normale keuken roest hij niet, maar je mag hem niet in water onderdompelen. Schoonmaken doe je door meelresten met een droge doek van de rollen te vegen en met een houten satéprikker de kieren schoon te maken – als je de rollen wast, nemen ze vocht op, wat op den duur de chroomlaag aantast. Na jaren gebruik zijn de rollen nog steeds glad, en dat is belangrijk: rollen met krassen of putjes scheuren vers deeg.

Het Italiaanse alternatief: Imperia met dubbel snijopzetstuk

De Imperia Pasta Machine is de andere grote Italiaanse kanshebber, eveneens al tientallen jaren in productie en eveneens volledig handmatig. Het belangrijkste functionele verschil met de Marcato Atlas is het dubbele snijopzetstuk dat in de basisuitvoering zit – je krijgt bij de machine zowel het snijmes voor fettuccine (5 mm) als dat voor spaghetti (2 mm), in plaats van dat je er een los moet bijkopen. Voor wie beide pastabreedtes wil zonder opzetstukken te kopen, is de Imperia de betere deal.

Het verstelmechanisme van de rollen verschilt licht tussen de Atlas en de Imperia: de Atlas heeft een knop met genummerde standen; de Imperia heeft een vergelijkbare knop, maar de rolopening voelt bij de ene fabrikant net iets anders aan dan bij de andere. Geen van beide is objectief beter – het is een kwestie van welk mechanisme jij intuïtiever vindt. Beide machines leveren op gelijke standen gelijkwaardige pasta.

De Imperia is iets zwaarder dan de Atlas – een klein punt bij het opbergen – en in reviews van mensen die hem al lang gebruiken, lopen de rollen op de dunste standen een fractie minder soepel, zodat je iets meer kracht op de slinger moet zetten. Voor het meeste thuisgebruik is dat geen wezenlijk verschil. Beide machines zijn gemaakt voor regelmatig gebruik en gaan langer mee dan een gemiddelde keuken.

KitchenAid-opzetstuk: de integratie met de keukenmachine

Met de set KitchenAid Pasta Roller and Cutter Attachment maak je van een KitchenAid-keukenmachine een pastarolmachine. De aandrijfas van de keukenmachine laat de rollen op een constante, door de motor bepaalde snelheid draaien, en dat is echt anders dan met de hand slingeren: de pasta loopt er op een vast tempo doorheen in plaats van op de wisselende snelheid van een handslinger, wat over de hele lengte van het vel een gelijkmatigere dikte kan opleveren.

De KitchenAid-set bestaat uit een roller, een snijopzetstuk voor fettuccine en een voor spaghetti. Andere snijopzetstukken (lasagne, capellini, linguine) zijn verkrijgbaar. De kwaliteit van de opzetstukken is van het niveau van de Atlas en de Imperia – stalen rollen, 152 mm breed. De belangrijkste voordelen zijn de gelijkmatigheid van de motoraandrijving en het feit dat je met één apparaat op het aanrecht werkt in plaats van met een aparte machine. Heb je al een KitchenAid, dan is dit de manier om pasta te maken die de minste extra ruimte kost.

De belangrijkste beperking is dat je het pastaopzetstuk en een hulpstuk in de kom niet tegelijk kunt gebruiken – de pastaroller neemt de plaats van de komaandrijving in. En heb je nog geen KitchenAid, dan loont het niet om er een te kopen voor het pastaopzetstuk. De keukenmachine kost ca. €320–460; het pastaopzetstuk komt daar met ca. €140–185 bovenop. Alleen voor pasta maken krijg je met de Atlas of de Imperia van ca. €45–75 meer waar voor je geld. Het KitchenAid-opzetstuk is alleen de juiste keuze als je de keukenmachine al hebt.

Philips Pasta Maker 7000: de automatische extruder

De Philips Pasta Maker 7000 pakt het totaal anders aan: meel en vocht erin, een matrijs kiezen, op start drukken. Na 15 minuten heb je pasta die klaar is om te koken. Geen deeg laten rusten, niet met de hand uitrollen, geen techniek nodig. De machine mengt, kneedt en perst automatisch. Voor doordeweeks koken, als je zelfgemaakte pasta wilt zonder het hele proces, is de Philips de snelste weg van droge ingrediënten naar kant-en-klare pasta.

Welke pastavormen je kunt maken, hangt af van de set matrijzen. Bij de Philips Pasta Maker 7000 krijg je matrijzen voor spaghetti, fettuccine, penne en lasagne. Extra sets matrijzen zijn verkrijgbaar. Geperste pasta heeft een ruwer oppervlak dan gewalste pasta – dat is geen gebrek, maar een eigenschap van het persen. Aan pasta met een ruw oppervlak blijft saus beter hangen dan aan gladde pasta; Napolitaanse tomatensauzen hechten beter aan geperste pasta dan aan zijdezachte, met de hand uitgerolde pasta.

De beperkingen zijn het schoonmaken en het geluid. Het persmechanisme moet je na elk gebruik uit elkaar halen en afwassen – de matrijzen en de mengkom moeten schoon zijn voordat het pastadeeg erin opdroogt, en dat gebeurt binnen 30 minuten. De machine maakt ook meer geluid dan een rolmachine met handslinger. Met ca. €185–275 kost hij aanzienlijk meer dan een handmatige rolmachine. Wat de Philips zijn prijs waard maakt, zijn de tijdwinst en het feit dat je er buisvormige pasta mee kunt maken, wat met rollen niet lukt.